Bij het huwelijk neemt een vrouw in Roemenië de naam van haar man over. Dat is wettelijk zo bepaald. Voor alle vrouwen is het verliezen van hun meisjesnaam onomkeerbaar. Wanneer de man en de vrouw besluiten te scheiden, blijft de naam van de man voor altijd in de naam van de vrouw bestaan.

* * *

Toen Marinela, een gehuwde vrouw uit Moldova, besloot de echtelijke woning voor altijd te verlaten, gaf de man haar iets onvergetelijks mee. Het was een schat die hij sinds hun huwelijk diep in haar naam had begraven. Wanneer je haar naam uitsprak, verscheen er altijd weer iets onvergetelijks in de verbeelding: een schitterend geslepen steentje.

Die avond, toen de jonge vrouw, met haar jonge leven volgeladen, de deur van haar huis achter zich dichtsloeg, wekte het plotselinge lawaai enkele buurtbewoners uit hun slaap. Sommige ramen in de straat werden op een kier gezet. In die lege schaduwen fluisterden mensen voortdurend haar naam. Zo begon de donkere straat, beetje bij beetje, te schitteren van de steentjes. Alle dorpsbewoners wisten ‘s morgens van haar droevige vertrek.
   Met een schat in haar naam vertrok ze definitief naar een bestemming ver over de grenzen.  De keuze voor haar nieuwe leven zou mede bepaald worden door haar prachtige naam. Hoewel ze niemand kende in die verre vreemde stad, werd ze bij aankomst toch met open armen ontvangen. Haar naam maakte de vrouw ook daar, in die nieuwe stad, in Antwerpen, onmiddellijk geliefd.
   Toen ze vorige week in een bar in de stad iets dronk, keek een man met een charmant uiterlijk haar diep in de ogen. Hij vroeg hoe ze heette en ze antwoordde met een vreemd accent: mijn naam…mijn naam is Diamant, Marinela Diamant.
   ’s Avonds had hij Marinela uitgenodigd om uit eten te gaan. Een eethuis aan de voet van de grote kathedraal leek een geschikte plek. Ze zaten bij de gezelligheid van kaarslicht. De charmeur legde zijn hand op haar linkerhand. Telkens als hij liefkozend haar naam uitsprak, lichtte de vrouw even op. Ondertussen luisterde ze geamuseerd naar de reden van zijn verzoek om met hem mee te gaan. Later op de avond vroeg hij haar ten huwelijk. Toen richtte Marinela zich op en sprak: ‘Wie mij huwt zal het heldere steentje in mij verliezen. Weet dat
ik dan nooit meer zo zal stralen.’
   Daarop trok ze prompt haar hand terug, stond op, ging naar buiten en verdween in de schaduw van de kathedraal.