Hans Theys

Tamara van San in het Rhok

Op uitnodiging van de kunstenaar Tomas Boy maakte Tamara Van San een wondermooie, krachtige, radicale tentoonstelling in de bijzondere tentoonstellingsruimte van het Rhok in Brussel. Hier maken we kennis met de échte poëzie, zoals die wordt opgevat door kunstenaars als Panamarenko en Tarkovski: een irreguliere samenstelling van ongehoorde, onbegrepen vormen, kleuren, materialen, texturen, rasters, ritmes en andere onzichtbare zaken die samen een ervaring oproepen die de ongehoorde gang van de grote werkelijkheid op een ontroerende en beklijvende manier in herinnering brengt. Toch gaat het hier niet om de reconstructie van geziene beelden, zoals bij Panamarenko’s “Krokodillen” of “Botten met sneeuw”, of om het vatten van een tijdsmoment, zoals in Andrei Roebljov. Het gaat om een radicaal ontwikkelen van vormen die, vanuit een verrassende lichtvoetigheid, nieuwe en oude ervaringen mogelijk maken. En zoals wanhoop en nacht schuilgaan achter de bedauwde bloem die zich ’s ochtends biddend openvouwt, zo leert een aandachtige blik op sommige vormen ons meer over een duistere onderwereld. Van San werkt met een onverhoopte rijkdom aan materialen: felgroen gelakte dunne bamboestokken, roze geschilderde bakstenen, gele wol, zilverpapieren propjes, klodders siliconen, tape, beschilderde en beplakte pingpongballen, voetballen, strandballen en springballen, piepschuimen halve bollen, polyurethaan, polyester, gips, nylon kousen, fluo gespoten soeplettertjes, knikkers, pluimen, plasticine, enzovoort. De prachtige, vaak vooraf gemaakte, afzonderlijke sculpturen worden zodanig door de ruimte gestrooid dat die een geheel nieuw sculpturaal ritme verkrijgt en op een geheime manier opnieuw betreedbaar en leefbaar wordt. Ziehier een jong kunstenaar die ná Panamarenko, ná Ann Veronica Janssens, ná Joëlle Tuerlinckx en ná Honoré ∂’0 een geheel eigen, radicaal werk heeft gecreëerd, even poëtisch, even politiek geladen, maar zo mogelijk nog vrijer, nog dichter bij ons.

Montagne de Miel, 8 juni 2008