BACK TO ABOUT HANS THEYS |
||
|
'Het is de meer ambitieuze kunstrecensent die met obsessieve aandrang steeds weer dezelfde thema’s of facetten uit de kunstpraktijk – die hij/zij intuïtief, maar met urgentie kiest – in het licht plaatst, om de nuances zichtbaar te maken. Als de werkwijze steek houdt, coherent en consistent is, kan er samenhang tussen de dingen zichtbaar worden en kunnen er conclusies getrokken worden. Dan kan er sprake zijn van een overkoepelende visie. Isabelle DE BAETS in <H>ART, april 2011
Hoe is het met nummer 18 van Nieuwzuid gesteld? Op de voorkant
een inspirerende prachtfoto. De man die de foto nam, Hans Theys, schreef een
essay over beeldend kunstenaar Arjan Janssen en laat hem zelf ook aan het woord.
Theys schrijft op zo’n manier over Janssens werk dat de lezer zin krijgt in
kijken. Zintuiglijk, breed denkend en de lezer niet vanuit de hoogte benaderend
met een bombardement aan concepten leidt Theys hem deskundig naar Janssens werk.
Zowel Theys als Janssen halen er de literatuur bij, en dat maakt het des te
lekkerder leesvoer. De onafhankelijke publicist en tentoonstellingsmaker Hans Theys
neemt een bijzondere positie in binnen het landschap van de actuele kunst. Niet
verbonden aan een specifieke instelling gaat hij, vanuit zijn persoonlijke
interesse, samenwerkingsverbanden aan met verschillende kunstenaars. Zo volgde
hij het oeuvre van Panamarenko gedurende acht jaar op de voet en publiceerde er
boeken over. ‘One By One is een driedelig tentoonstellingsproject van Hans Theys in het
Herman Teirlinckhuis in Beersel. Het eerste deel is alvast een heel mooie
presentatie geworden. Hier ligt de nadruk op het werk van Ann Veronica Janssens
en Paul Hendrikse. Janssens maakt haar beste beurt sinds lange tijd;’ Gelukkig is er ook de film van Hans Theys, een man die het werk van Deleu sinds
jaar en dag van nabij volgt. Hij maakte een serie van acht portretten waarin de
drijfveren van de architect blootgelegd worden. Gelukkig staat er ook een video met de luchtige, achtdelige documentaire ‘Luc
Deleu Close Up’ van kunstcriticus Hans Theys… ‘Close Up’ laat Deleu zien als een
ontspannen mens, eerder een idealistische hippie dan een arrogante architect.
‘Auteur en opmaker Hans Theys benadert de krachtlijnen van Ann Veronica
Janssens’ oeuvre met een groot invoelingsvermogen en een gepast lichte toon.’
‘Een prettige manier om kennis te maken met Luc Deleu is kijken naar de film van
criticus Hans Theys.’ Deze tentoonstelling (Damien De Lepeleire in Herman Teirlinckhuis) schittert in
diepe eenvoud via de grote kracht van de verbeelding. Bij de tentoonstelling
hoort een fijne uitgave met tekst van Hans Theys. Het mooie gemeentelijke Herman Teirlinckhuis in Beersel is een oase voor de
liefhebbers van archief en memorabilia van Herman Teirlinck… De context
verandert alles en dat bewijst Walter Swennen meer dan ooit in het frisse en
lichtrijke Herman Teirlinckhuis op honderden bekrabbelde en met kleur opgehoogde
stukjes papier. Deze tentoonstelling vraagt veel tijd en aandacht en dat kan
volop in het Herman Teirlinckhuis, dat als rustige, Vlaams-Brabantse plek niet
de stedelijke druk ondervindt om in de nabijheid nog veel meer te gaan zien.
Walter Swennen schittert met vele andere werkjes en zelfs met grote, lijstloze
schilderijen die perfect vegeteren tussen de vaste collectie van het
gemeentelijk museum. In alle eenvoud zorgt Ane Vester hier in het Herman Teirlinckhuis voor een van
de beklijvendste ingrepen ooit. Criticus-kunstenaar-videast en curator Hans Theys presenteert er een
indrukwekkende reeks lichtbeelden. Na de prachtige tentoonstelling ‘Small Stuff’ organiseert de inmiddels naar
Beersel uitgeweken criticus-curator Hans Theys een tweede editie met kleine
kunstige snuisterijen. Er is veel te zien en als een ontdekkingsreiziger wordt
de toeschouwer hier met opengesperde ogen meegezogen langsheen de toonkasten en
de vele uithoekjes van de kamers. Het voordeel van Small Stuff is dat je hier
werk kan zien van kunstenaars die een tipje oplichten van embryonaal werk of van
de manier waarop ze te werk gaan. Onthechting was wel de allerlaatste eigenschap die de kunstenaar-curator Guy
Rombouts en de curator-criticus-kunstenaar Hans Theys aan de dag legden in hun
geëngageerde evocatie van de periode 1960-80. Ook de tekstbijdrage van Theys is
veeleer sfeerscheppend dan duidend en inventariserend, al worden bewegingen als
VAGA en A 37 90 89 treffend beschreven. Ook in Kanal 20 toont Guy Ledune in zijn galerie een kleine, maar sterke
groepsexpo met overwegend dia- en videowerk. Schrijver-curator Hans Theys toont
een video met de kleine Cyriel die stripverhalen leest. De mooie video toont
Cyriel als ‘denker’, die zoals ieder klein kind stripverhalen verslindt en
daaruit de nodige verbeelding put. In ons land genoot ik dit jaar vooral van het intieme Small Stuff van Hans Theys
in het Herman Teirlinckhuis in Beersel, van Michel François in Charleroi en
Sint-Truiden, van de muurschilderingen bij Meert-Rihoux, van Walter Swennen bij
Marie-Puck Broodthaers, Manon De Boer bij Etablissement d’en Face en de
fantastische, nog tot 15 januari 2000 lopende expo van Mike Kelley en Franz West
in de Villa Empain in Brussel. De vertaling van Hans Theys is vaak ritmischer en melancholischer dan mijn eigen
tekst. Op de valreep ook nog een aanbeveling voor ‘Schetsen, tekeningen, maquettes,
probeersels, gepruts en gebroddel’, de tentoonstelling die Hans Theys in het
Herman Teirlinckhuis in Beersel samenstelde. In de catalogus is schrijver Hans Theys goed op dreef in real time interviews
met toevallige passanten in het park. Zoals gezegd proberen de curatoren ook de bewoners van de gemeente en de
gewoontebezoekers van het park zoveel mogelijk bij deze expositie te betrekken.
Misschien komt deze intentie nog het best tot uiting in de begeleidende
catalogus waarin Hans Theys een verhaal schrijft over het leven van de
dorpsbewoners. Eigenlijk is het geen echt verhaal, maar eerder een reeks
interviews, gesprekken tussen dorpsbewoners over de dingen des levens. Banale
gesprekken en opmerkingen zijn het, die in dit dorp niet anders klinken dan in
tientallen gelijkaardige dorpen in Vlaanderen, zo banaal zelfs dat het
universeel wordt. Hans Theys, curator, schrijver en inwoner van Beersel, bezet de hele maand het
Herman Teirlinckmuseum voor een verbijsterend knappe tentoonstelling. Theys
kreeg het voor elkaar om zonder subsidies of andere dotaties de Belgische kunst
een dienst te bewijzen. Het is ontzettend stimulerend om te zien hoe bekende en
minder bekende kunstenaars genereus willen deelnemen aan een tentoonstelling
waarin zowel schilderijen als conceptuele werken broederlijk naast elkaar
functioneren. Het weze duidelijk: dit energieke kunstkabinet moet je gewoon zien
en beleven. Als vormgever en als schrijver is Hans Theys bedacht op helderheid,
waarachtigheid en gevoel voor context. Dat hij, in opdracht van het Muhka,
helemaal zelf vorm en inhoud van ‘Cowboys, circusartiesten en andere
buitenaardse wezens’ kon bepalen, is een zeldzaam voorrecht. Het is de eerste
sleutel van zijn welslagen. Een tweede is de menselijke benadering — met
delicate aandacht voor de toestand van Monica Droste, die na het nalezen van de
laatste versie van de tekst zou sterven. The catalogue text by Hans Theys is lively, literary and personal, the best
approach to Swennen. Een van de meest leesbare catalogusteksten van de laatste jaren. Hans Theys slaagt erin een nieuwe manier van schrijven te ontwikkelen die op het
eerste gezicht volledig los staat van de getoonde kunst… Hans Theys en Filip
Denis koken als het ware hun teksten die de ingrediënten bevatten voor een
ludieke en tegelijke interessante benadering van kunst. Het ultieme boek over Panamarenko… Een heftig boek dat de geest van
Panamarenko’s werk respecteert en de “griezelwereld” van de kunst frontaal
aanpakt. Après cette mise en garde vigoureuse, on plongera d’abord dans le catalogue
raisonné. Adroitement illustrées, les pages se feuillettent de manière
gourmande. On gagne ensuite l’univers du merveilleux. Doubles pages fascinantes
où le photographe-ami révèle la magie des inventions du créateur anversois ainsi
que de ses expérimentations. Een uitermate lijvig en luxueus boek over het werk van de kunstenaar
Panamarenko… Een speelse tussenvorm tussen catalogue raisonné, monografie en
essaybundel… De illustratie is indrukwekkend… Wellicht om de scherpe kanten van
zijn betoog wat af te ronden, nam de auteur zijn toevlucht tot twee fictieve
figuren, Bedrich Eisenhoet en Dr. J.S. Stroop, die ook hun zegje over het werk
hebben vanuit de meer ludieke hoek. Het mengen van fictie-elementen met de
wetenschappelijke aanpak van een echte werkcatalogus is origineel. Het boek blinkt uit in velerlei opzichten: het is onhandig van formaat, de
lay-out is schitterend, de kleurendruk is perfect en de wetenschappelijke
beschrijving van alle Panamarenko-werken is vlekkeloos. Hans Theys (1963), de
samensteller en auteur van dit boek, deed dan ook zijn best. Hij presenteert een
tekst die de kunstwereld, de kritiek en de auteurs van het zinloze geschrijf
over kunst en Panamarenko op een hoopje veegt. Theys stelt de aktuele
schilderkunst en beeldhouwkunst zwaar in vraag, maar schreef onlangs toch een
bijzonder grappig boekje vol (n.a.v. de expo Quelques Histoires, Charleroi) …
Een indrukwekkend boek… een papieren monument voor de wonderboy van de Vlaamse
kunst…
|
|