Ada Van
Hoorebeke (cv)

23 februari 2007. Vanavond ben ik in het Antwerpse Hessenhuis gaan kijken naar de nieuwe, verse tentoonstelling van Ada Van Hoorebeke, Tom Liekens en Nele Tas. Het was schoon. 'Waarom heet dat schilderij 'Kankurang'? vraag ik aan Van Hoorebeke. 'Dat is een soort boeman in Afrikaland die altijd twee messen draagt en kan verschijnen en verdwijnen wanneer hij maar wil,' zegt ze.

'Kankurang!' Zo kan je haar werk zeker omschrijven. In deze kelder, onder het loden deksel van de lucht, waar de angst voor het verlies ons eeuwig opjaagt, alsmaar vooruit, trekt ze toverbeelden uit uiteenspattende schilderijen. Nog veel compacter zijn ze geworden en scherper dan deze zomer. Krachtiger, samengehouden in het centrum van het doek, als het gelaat van Christus voor de in vouwen gestreken zweetdoek van Veronica zwevend hangen de kloodders voor het ongeprepareerde jute, als het zich vertraagd weer in elkaar puzzelen van het ontplofte huis van de dood in Lost Highway, een beeld uit een imploderende wolk meeuwenstront gemaakt, een wondere voorhang, de Oude Grieken waardig, Nietzsche saluerend zonder hem te kennen, vol van lef, ineengestampte angst en liefde.

ESSAYS BY HANS THEYS

Intriquate and Blunt, 2006

Minimale krachttoeren, 2006

MOVING IMAGES