All about the artist Koen Deprez. The real Stuff! No phoney website!

ARTISTS BOOKS ESSAYS VIDEOS EXHIBITIONS ABOUT HANS THEYS CONTACT

NEXT ARTIST >>

Koen Deprez

Hans Theys

De ruimte door het cultuurloze landschap getrokken
Enkele woorden over het werk van Koen Deprez

Een spel van vormen, het programma en de functie voorbij

Koen Deprez is een gedreven man. Hij is alert, aandachtig, gevat, terzake. Hij kan beslissingen nemen, maar hij kan zich ook laten verzinken in een trage tijd. Hij woont in het zuiden van Brussel, in een zelf ontworpen huis dat voorlopig half afgewerkt is gebleven. Je voelt dat hij het op een dag zal afwerken, maar dan wel in één ruk. Hij woont samen met een echtgenote, een dochtertje dat vandaag ongeveer één jaar oud is en een dalmatiër. Toen ik hem leerde kennen woonde er nog een tweede hond, een boxer, maar die is intussen overleden.
Koen Deprez houdt van sport, maar niet van ploegsporten. Toen hij de kans kreeg het onderwijsprogramma van de richting ‘Interieurarchitectuur’ in het Brusselse Sint-Lukas aan te passen, gaf hij de studenten de keuze tussen vier uur kunstgeschiedenis of vier uur lopen. Als student zag hij op een dag de beroemde sprinter en verspringer Carl Lewis trainen voor de Memorial Ivo Van Damme. Deze training vond plaats in de Brusselse Kruidtuin, die zich in de buurt van Lewis’ hotel bevond. Ik vertel dit verhaal, omdat het op minstens twee manieren tekenend is. Ten eerste blijkt eruit dat Koen Deprez iemand is die zoiets opmerkt, ten tweede geeft het een goed voorbeeld van het overeen leggen of door elkaar weven van verschillende programma’s in de stedenbouwkunde of architectuur.
Ik spreek over programma’s en niet over functies, omdat het duidelijk is dat je in de Brusselse Kruidtuin, die het midden houdt tussen een wandelpark en een plantenmuseum, helemaal geen looppistes of startblokken zal aantreffen. (Bovendien ligt het parkje geprangd tussen grote gebouwen en een drukke, lawaaierige, niet overdekte tunnel van de Brusselse kleine ring,) Ik denk dat een constante in Deprez’s werk hierop neerkomt dat hij bij het ontwerpen niet vertrekt vanuit functies, maar vanuit vormen en concepten. Eén van de meest consequente toepassingen hiervan is het Agressiepark uit 1984. Dit park bestaat uit een dubbele wand die een ring vormt over de hele aardbol, een beetje zoals een holle, Chinese muur. Binnen deze dubbele wand, die ook enkele politieke probleemgebieden doorkruist, is alles toegestaan. Er gelden geen wetten. Iedereen kan er zijn lusten botvieren en zijn twisten uitvechten. Bij dit project hoort een tekening waarop Deprez een fragment van deze lineaire ‘stadstaat’ heeft uitgetekend, op een manier die aan de ‘écriture automatique’ doet denken. Net zoals bij de ‘écriture automatique’ de woorden elkaar meebrengen, ontstond deze tekening in een diagonale beweging van onder naar boven en van links naar rechts, waarbij de ene tekening de andere opriep. Je herkent ondermeer een half basketbalveld en een half tennisveld die aan elkaar gekleefd werden.

Een andere mooi voorbeeld van Deprez’s werkwijze is het ‘Huis voor drie mannen’. Dit ‘huis’ is eigenlijk een module, een balkvormige, in het midden geknakte huls, die je kan bekijken als een soort van leegstaande vuurtoren of berghut, die tijdelijk benut wordt als atelier. De constructie is een schuilplaats. Je kan er werken of er vertoeven, maar er langdurig wonen is eigenlijk niet mogelijk: er is geen elektriciteit of verwarming en er zitten geen ruiten in de gaten in de muren. Deze gaten zijn klein, zoals in al Deprez’s ontwerpen. Binnen vind je het chiaroscuro van Romaanse kerken of bunkers. Bovenop de constructie bevindt zich wel een doorzichtige koepel. ‘Als alles gesloten is, heb je de neiging naar boven te gaan, naar het licht. Zoals in de barok. Die had ook de intentie van u naar boven te nijpen,’ vertelt Deprez. Verder kan je stellen dat de constructie uiteenvalt in heldere, geometrische volumes, waarvan het buitenaanzicht geen functies (programma) vertaalt.

Verder lezen