Kris Vanhemelrijck

Hans Theys

Over het buitensluiten van monsters en spoken

De jonge Kris Vanhemelrijck leefde aan de rand van een met heide begroeide heuvel die aan de kim overging in een bos. In dit bos bouwde hij poorten met afgewaaide takken, soepele twijgen en lang, taai gras. Die poorten hingen tussen twee bomen. Ze waren gemaakt om het bos in en uit te kunnen stappen of de spoken tegen te houden. Want ’s nachts, in bed rechtop zittend, bang voor de spoken en de monsters, kon hij uren achtereen bidden, omdat hij moeilijk ademen kon en elke nacht een benauwenis ervoer. Nu maakt hij op handgeschept papier inkten sabelhouwen lijk de kerven van Fontana, met dikke Chinese penselen over het papier gelikt.

‘Onlangs heb ik nog eens zo’n poort gebouwd met achttienjarige, anders denkende jongens die daar eigenlijk helemaal geen zin in hadden. Ik zeg tegen hen: ‘Dat is niks, we gaan naar de paarden kijken.’ En dan hebben we een wandeling gemaakt door het bos, beuken, dikke beuken, en heb ik gezegd we gaan een poort maken of misschien wordt het een muur. ‘Kijk eens wat een mooie dikke boom,’ zei ik tegen een van die jongens. ‘Dat is voor een 120,’ antwoordde hij. ‘Een 120?’ vroeg ik. ‘Ja, een motorzaag, daarmee is hij direct af.’ Ik legde hun het plan uit en dat zagen ze wel zitten en ik zeg: ‘Nu moet ge de langste takken oprapen die ge kunt vinden en ge moet ze naar deze plek brengen, want daar gaan we onze muur bouwen of onze toren. Dat was zeker een man of vijftien en die begonnen de dikste en de langste takken op te rapen. Maar met een tak van tien meter lang kan je moeilijk door een bos lopen. Sommigen droegen samen een tak, naar elkaar kijkend en in de tegenovergestelde richting lopend. Anderen, op zoek naar een doorgang die breed genoeg was, dwaalden steeds verder af, allemaal trokken en duwden ze voort in verschillende richtingen, elkaar blokkerend en druk aanwijzingen gevend. We hebben ons een kriek gelachen. Dan hebben we die takken gevlochten en gestapeld, we hebben daar uren aan gewerkt en ze vonden dat altijd plezanter. Uiteindelijk vonden ze dat er een vlag op moest en dan hebben we daar een lange stok met een T-shirt aan gebonden en ertegen gezet en dan was het af.’

Montagne de Miel, 2 oktober 2007

ESSAYS BY HANS THEYS

Over spoken en monsters, 2007

Wiegende rietpluimen, 2001

Onafhankelijke stockastische variabelen, 1999


WORDS BY KRIS VANHEMELRIJCK

Abode of Ghosts, 2005

MOVING IMAGES