|
Roel Jacobs
Roel Jacobs reist Kerouac achterna, van oost naar west, en
probeert de tijd zout op de staart te strooien. Overal tegelijk zijn en alles
tegelijk zien. Alles vastleggen, voor altijd, in één omvattende blik. De onmacht
alles tegelijk te kunnen zien of overal tegelijk te zijn weegt op hem als een
last die niemand gevraagd heeft en vanzelf op bezoek gekomen is (of allang in de
kelder of de zolder woonde zonder dat iemand het wist). We denken aan het
verlangen naar ubiquiteit van Fernando Pessoa en Alvaro da Campos, we herinneren
ons de Aleph van Borges, Het geheugen van Funes en De stad der onsterfelijken,
waar een reiziger Homeros aantreft, liggend in de modder, alle levens geleefd
hebbend, alles gezien hebbend, alle beroepen achter de rug, alle wensen, alle
successen. In Jacobs' tuin vind je bomen uit de hele wereld. In zijn foto's
keert die wereld onvermoeibaar terug als iets dat niet wil wachten om gezien te
worden vooraleer het weer wegwaait met de wind. In de eerste diptiek, gemaakt in
het Berlijnse Pergamon, zie je twee aanzichten van een zelfde moment. Prachtige
foto, vind ik. Mooie momenten. Blij dat iemand ze in mijn plaats heeft gezien.
Niet alleen de momenten die werden vastgelegd, maar ook alle andere. Want ik kan
ook niet overal tegelijk zijn. En er is toch iemand die het moet zien?
(Elke dag heeft een moment, schrijft Ernest Claes, waarop de schemering inzet.
Heel even staat de tijd stil. De dag is niet meer. Nu komt de nacht. De dag ligt
achter ons, terwijl de toekomst pas morgen begint. Vooral kinderen zijn gevoelig
voor dit moment. Ik ben blij dat Claes dit moment voor mij heeft
gevat. (In Gaza zijn ze weer bezig. Nu moorden ze elkaar uit, de
Palestijnen. Het kwade ligt altijd in de andere. Als de joden buiten bereik
blijken, beginnen ze zich te ergeren aan hun buurman. En hier in België is het
al stompzinnigheid troef op de televisie en in de pers. Oppervlakkig, lui en
oppervlakkig.) Ik groet Roel Jacobs vanuit mijn tuin. Ik luister
naar muziek van Jilmmie Rodgers.
("I wish a tornado would blow my blues away.") De planten staan wild. De wind is
tropisch en de grond is nat. De grijze wolken jagen in alle richtingen voorbij
en glimmen in eeuwenoud licht. Alles is goed. Montagne de Miel,
16 juni 2007 |
BOOKS
