Tamara Van San (cv)

Persuittreksels:

'Ik zag in het S.M.A.K. dat natuur en cultuur meer met elkaar te maken hebben dan gewoonlijk wordt aangenomen en dan denk ik niet alleen aan Marcel Broodthaers' eierschelpen en Panamarenko's Hofkes maar ook aan de nooit geziene voorwerpen van Tamara Van San.'
Erik de Smedt, 13 augustus 2010

‘Met elkaar dialogeren in de ruimte doen ook Ann Veronica Janssens, Bernd Lohaus en Didier Vermeiren. De grote belofte Tamara Van San schiet er als een dolfijn tussendoor. Zij gaat om met kleur en plastiek als waren het natuurverschijnselen in plaats van vruchten van hard labeur.’
Jan Braet, in Knack, juli 2010

‘Xanadu! is in feite niet één tentoonstelling, maar een serie minitentoonstellingen van enkele centrale kunstenaars, geflankeerd door werk van ‘randfiguren’ (André, Naumann, Judd!) en door nieuw, mooi geïntegreerd werk van Tamara Van San. Sommige opstellingen – zoals de ‘Wirtschaftswerte’ en ander werk van Beuys – zijn min of meer voorspelbaar. Andere combinaties, zoals Panamarenko met Broodthaers, Nauman en Van San, zijn geslaagd te noemen.’ 
Marc Holthof, in Hart #69, juli 2010

‘Frivoliteit en kleur zijn de kernwoorden van deze tentoonstelling die de zintuigen wil bespelen. Uiteraard neemt het zicht daar een cruciale rol in, met een voorkeur voor felgekleurde werken zoals de tekeningen van Panagiotis Balomenos of de speelse sculpturen van Tamara Van San. Van San toont hier een vijftal werken waarin een ongebruikelijke materiaalkeuze wordt gecombineerd met een fris kleurenpalet. Haar felroze ‘Run Rabbit Run’-sculptuur hangt tegen de muur in de slaapkamer alsof het een achteloos weggeworpen stuk lingerie is dat tegen de wand is blijven plakken. Maar ook de andere zintuigen worden in de tentoonstelling geprikkeld.’
Sam Steverynck, in Hart #69, juli 2010

‘Zoals elke taal bestaat uit betekenisloze klanken die pas een betekenis krijgen door hun schikking en gebruik, bouwt Tamara Van San aan een talloze verzen tellend heldendicht, draaiend, trekkend en duwend aan vormen die tot ons spreken zonder woorden, maar zich vol van gedachten verder zingen in de onbewaakte kamers van ons bestaan.’
Hans Theys, catalogus XANADU, S.M.A.K., juli 2010

‘Double regard sur la collection du S.M.A.K.
Et ce de manière à constituer des regroupements plus complets et plus cohérents notamment d’œuvres de Walter Swennen et de Panamarenko. Avec quelques œuvres récentes ou dispositifs revus, tels l’installation (2010) de quatre films de David Claerbout dont il n’est plus nécessaire de souligner la qualité du travail, les dessins (2010) et encres (2009/10) de Johan De Wilde et de Damien De Lepeleire, ainsi que les étranges et attirants objets sculptures-peintures de la jeune (1982) Tamara Van San, les œuvres réunies balisent l’histoire de l’art des années soixante à aujourd’hui telle qu’elle a pu se constituer à travers la création et quelques expositions en Belgique. Le tout repose donc sur un choix qui n’a pour intention que de mettre en valeur à la fois des œuvres spécifiques et des démarches singulières.’
Claude Lorent, in La Libre Belgique, juli 2010

‘De tentoonstelling is niet louter historisch, ze heeft ook oog voor wat er vandaag in de kunst gebeurt. Zo hangen er van Dirk Braeckman niet alleen oudere fotowerken uit de museumcollectie, maar ook zijn eerste (en erg mooie) digitale foto, waarop een landschap te zien is. Peter Buggenhout toont een van zijn weerbarstige stofsculpturen. En de jongste kunstenaar is Tamara Van San (jaargang 1982), die enkele kleurrijke en gevoelige sculpturen meebracht.’
Jan Van Hove, in De Standaard, juli 2010

‘Vanuit een enorme gedrevenheid en een intense samenwerking met kunstenaars, intimi van het SMAK, maar ook mede dankzij de jeugdige, frisse kijk van Tamara VAN SAN (waarvan ook enkele werken in deze tentoonstelling) is hij erin geslaagd een consistente, doch ‘ingehouden’ tentoonstelling te bouwen...
U kunt nu meteen de linkerkant bezoeken met de grote zaal van PANAMARENKO in confrontatie met Marcel BROODTHAERS en Joseph BEUYS, waar ook Tamara VAN SAN voor enkele kleurrijke, vormelijk nieuwe toetsen zorgt en Bruce NAUMAN met zijn hangende sculptuur ‘Untitled (Four Small Animals)’, het lievelingswerk van Panamarenko in de collectie van het SMAK, zorgt voor een ‘ondraaglijke lichtheid’ tegenover de veelheid aan samenlevende objecten op de grote, lage sokkel.
Gustaaf Van der Biest, Artspotter, 13 juli 2010

‘De sculpturen van Tamara Van San zijn ‘samenklonteringen’. Ze bestaan nu eens uit talloze gelijksoortige, dan weer uit heel diverse dingen, materialen, texturen. Ze zijn nooit gedacht vanuit een ‘centrum’, een plan of een idee dat een orde oplegt, maar nemen in het creatieproces zelf bepaalde vormen aan.’
Frank Maes, The Wandering Tuba Method, S.M.A.K, maart 2010

‘In het essay ‘Alien in Wonderland’ wordt het werk van Tamara Van San verklaard vanuit een tekst van Kandinsky uit 1912: ‘Concerning the Spiritual in Art’, waar o.a. in wordt gezegd dat de andere kunsten hun voorbeeld vinden in de muziek, de minst rationele van de kunsten. De menselijke ziel wordt bespeeld als een piano: “Colour is the keyboard, the eyes are the hammers, the soul is the piano with many strings. The artist is the hand that plays, touching one key or another, to cause vibrations in the soul.” Hoewel Spinoy zijn kanttekeningen bij deze tekst zet (geschreven in een ander tijdperk met andere verwachtingen) gelooft hij wel dat hiermee het ‘poëtische’ in het werk van Van San kan worden geduid: “In short, Tamara Van San’s work can be called ‘poetic’ in the sense that it, too, speaks to the spirit – that it is deeply moving without being in the least sentimental”. Het tweegesprek en de afbeeldingen van haar werk portretteren Van San verder als een eigenzinnig en opvallend kunstenaar.’
Edwin Fagel,  de Resencent, 23 maart 2010

‘Ronald Ophuis, die op het kleine doek Civilian, Iraq, 2007 (2009) een man portretteert. Zijn gezicht bestaat uit dikke lagen grauwrode verf. Het bloed dat over zijn gelaat gutst maakt hem een ultiem slachtoffer, geen monster of spook. Hoe dat werk samengaat met bijvoorbeeld de amorfe objecten van Tamara van San is eigenlijk een raadsel.’
Machteld Leij, in Metropolis M, 2010

‘Van San’s sculpturen leiden een eigen leven. Ze roepen verwondering op door de keuze van ongebruikelijke materialen, vreemde vormen en fluo kleuren… Ook de relatie tussen de sculpturen en de ruimte is belangrijk…’
Indra Devriendt, <H>ART #58, november 2009

‘Beide werken bezitten een architecturale dimensie doordat ze de ruimte van de tuin en de interne ruimte van de serre thematiseren. Door hun nerveuze dimensie en de ‘visual whirlpool’ eisen ze aandacht op en activeren ze de waarneming… De wereld van Van San is alleen op het eerste gezicht probleemloos en vreugdevol…’
Wim Van Mulders, 2009

‘De moestuin van het kasteel van Beerlegem is veruit de mooiste plek van deze biënnale. De jonge kunstenares Tamara Van San heeft er werken aan toegevoegd die de beleving niet bederven. Haar trossculpturen, een cluster van vormen die vervaardigd zijn van polyurethaanschuim, hebben een speelse lichtheid die past bij de wulpse princessenbonen en zwellende pompoenen.’
Eric Bracke, De Morgen, 2009

‘Het verhaal dat Van San aan de hand van haar voorwerpen wil vertellen begint door de veelheid langzamerhand een indrukwekkende omvang te krijgen. Dit Afrikaanse avontuur voegt daar een belangrijk hoofdstuk aan toe. Ze bouwt zo aan een oeuvre dat in al zijn vormelijke abstractie uitnodigt om er steeds weer naar terug te keren en het opnieuw te bekijken. Steeds weer nieuwe samenhangen en verschillen te ontdekken, in vorm, textuur en kleur.’
Edith Doove, 2009

‘Tamara Van San’s werk blijft zijn esthetische eigenheid en weerbarstigheid behouden… Eerder al maakte ze werken met TL-buizen én met de hoezen waarin die buizen verpakt worden, met polyurethaan, met afgedankte voetballen, oude sokken en ander ‘arm’ materiaal. Daar maakt ze prachtige vormen mee, vaak geschilderd of gespoten in fluo- of in snoepkleurtjes, al wil ze op dat kleurgebruik niet op vastgepind worden. Het gaat om het woekerende, virusachtige, schuimende, uitdijende, broedende, kronkelende en/of zwermende van de nieuwe beelden. Die lijken soms vrolijk, soms wat dreigend, ja haast koortsig: het zijn beelden met een hoek af.’
Marc Ruyters, 2009

‘Ongehoorde vormen… Frapperende kleuren. Het werk van Tamara Van San spreekt. Het vraagt niet om een uitleg. Het is wat het is: vorm, kleur, materiaal in relatie met de ruimte & de wereld. De vorm staat op zich, maar het werk behoort tot een groter geheel, een wereld, het heelal rondom. De kracht en de inhoud van het werk ligt zowel in een uitgekiende, schijnbaar gammele vorm als in het zinderende gevoel dat de dingen zijn zoals ze moeten zijn.’
Sophie Machtelinckx, 2009

"This year you’ll find the work of Flemish artist Tamara Van San, who exhibited earlier this year with Koen Vanmechelen in Turnhout, and is currently showing in Bornem with Wim Delvoye. Her speciality is the juxtaposition of small and large, hard and soft, comforting and edgy to create 'beacons' that are playful and almost organic."
Alan Hope, 2009

‘Die Schüchternen unter uns bleiben vielleicht nur ehrfürchtig davor stehen, mit offenem Mund die schönen Farben bewundernd — wie vor einem Süßigkeitenladen. Aber auch dann ist es nur eine Frage der Zeit, bis man sich dabei ertappt, wie man die Dinge zuerst mit den Augen wieder auszieht und dann beginnt die Farbe von einem bunten Penis aus Watte und Damenstrümpfen nuckeln zu wollen, ohne, dass dich jemand davor gewarnt hätte… Eine Frechheit ist das. Jetzt bist du das Schwein und die Dinge stehen in ihrer Unschuldigkeit vor dir und sind nach wie vor bunt.’
Maria Hofer, 2009

‘Misschien zijn de werken van Van San net daarom wel oerobjecten, omdat elk werk een hele wereld aan bestaande of reeds verbeelde objecten weet te evoceren… De vormen van Van San zijn er niet om te herkennen, ze zijn er om te raken. Ze zijn er niet om te kennen, maar om te ervaren. Ervaren niet van begrijpen maar van leven. Visceraal zijn ze, haar objecten, met uitermate veel vorm – wat echter niet wil zeggen dat ze in al hun eigenheid vormvast zouden zijn.’
Ruth Loos, 2009

‘Les joyeux débordements de l’enfance caractérisent le travail de Tamara Van San (1982). Ses sculptures aux couleurs flashy, aux formes ludiques et boursouflées semblent affectées par d’étranges phénomènes de décomposition et de recompostion. Les trous du ballon orange ne le dégonflent pas, ils donnent naissance à des excroissances ver fluo; la fente d’une balle jaune semble produire d’étranges baies violettes. Une oeuvre inquiétante et jubilatoire qui convoque les formes organiques, la sensualité et la poésie.’
Colette Dubois, 2009

‘Tamara Van Sans beelden geven nooit de indruk definitief of “totaal” te zijn. Ze lijken altijd op het punt te staan te gaan groeien en bewegen, krimpen of zwellen, een aanhangsel te zullen verliezen of er juist een puist bij te krijgen… De erupties van vormen, kleuren, materialen en texturen in de kunst van Tamara Van San situeren zich als een buitengewoon krachtig en radicaal alternatief. De creatie van nieuwe vormen is nooit onschuldig.’
Frank Maes, 2009

‘Tamara Van San is nog maar kort geleden op de artistieke scène verschenen, maar nu al geldt haar naam als een geheimtip. Het moet dan wel zijn dat haar werk een zo grote aansprekingskracht heeft dat het – ook voor de door geen kadrering of context gestuurde toeschouwer – min of meer ‘van zichzelf spreekt’… Misschien stoten we hier wel op wat het werk van Tamara Van San poëtisch maakt: de verontrustende confrontatie met wat de psychoanalyticus en filosoof Slavoj Zizek de life-substance noemt, de stomme levenskracht die schuilgaat achter het gladde oppervlak van een vertrouwde en geruststellende ‘realiteit’… Deze unsettling kwaliteiten maken het domein van Tamara Van San misschien wel tot een Wonderland, zoals Ruth Loos opmerkte, maar dat Wonderland is beslist geen pretpark.’
Erik Spinoy, 2009

‘De tentoonstelling is prachtig. In tegenstelling met de even overdonderende solotentoonstelling in het Rhok in mei van dit jaar, heeft de kunstenaar er deze keer niet voor geopteerd de hele ruimte te voorzien van accenten en contrapunten, maar binnen een strakke presentatie de rijkdom van haar werk tot bloei te laten komen.’
Hans Theys, Hart, 2009

‘In dit landschap wordt elke toeschouwer teruggeworpen op zijn eigen zelf, om de verantwoordelijkheid te nemen zich te positioneren binnen dit landschap zonder functie: wat is feit en wat is fictie? (…) “Houdt de hand aan uzelf,” dat is wat het werk van Van San van haar toeschouwer vraagt.’
Freek Lomme, 2009

‘Ruth Loos écrit que Tamara Van San “chorégraphie grandes et petites choses, dresse des environnements poétiques”. Elle n’a pas tort. L’artiste que voici brosse sa propre interprétation d’une Alice au pays de merveilles insolites.’
Roger Pierre Turine, 2009

‘Het werk laat zich natuurlijk moeilijk in woorden omschrijven, omdat het in eerste instantie het best functioneert in een lijfelijke confrontatie/situatie met de toeschouwer.’
Leon Vranken, augustus 2008

‘Op uitnodiging van de kunstenaar Tomas Boy maakte Tamara Van San een wondermooie, krachtige, radicale tentoonstelling in de bijzondere tentoonstellingsruimte van het Rhok in Brussel. Hier maken we kennis met de échte poëzie, zoals die wordt opgevat door kunstenaars als Panamarenko en Tarkovski: een irreguliere samenstelling van ongehoorde, onbegrepen vormen, kleuren, materialen, texturen, rasters, ritmes en andere onzichtbare zaken die samen een ervaring oproepen die de ongehoorde gang van de grote werkelijkheid op een ontroerende en beklijvende manier in herinnering brengt…’
Hans Theys, Hart, 2008

‘De installaties van Tamara Van San palmen steeds (een deel van) de ruimte in. De éne keer blijft haar werk zeer efemeer en tijdelijk functioneren in een gegeven ruimte, de andere keer heeft het grootse sculpturale ambities. Ze geeft bepaalde objecten nieuwe betekenissen, of schept herkenbare objecten aan de hand van verrassend materiaal. De situaties die zo ontstaan, worden nooit abstracte belevingen… Zo creëert ze een heel eigenwijze verhouding met de toeschouwer, de ruimte en de alledaagsheid van het leven.’
Tanguy Eeckhout, 2008

NAAR EXTRA PAGINA MET BEELDEN VAN WERK TUSSEN 2006 EN 2009


BOEKJE VAN HANS THEYS




TEKSTEN VAN HANS THEYS

Zwervende fanfares, 2010. Gepubliceerd in 'Over Vorm', Tornado Editions, Brussel, 2010.

Moorse potloodtorentjes en blauwgestipte roggen, 2009

Moresque Pencil Turrets and Blue-Dotted Rays, 2009. Published in 'Tamara Van San', Onomatopee, Eindhoven, The Netherlands, 2009.

Tamara Van San bij Margalef & Gipponi, 2009.

Tamara Van San in het Rhok, 2008

PUBLICATIE

TEKST VAN FRANK MAES

Meervoud, 2009

TEKST VAN EDITH DOOVE

TEKST VAN WIM VAN MULDERS

TEKST VAN MARC RUYTERS


TEXT VON MARIA HOFER

Eine Unschuldige Betrachtung, 2009

An Innocent Observation, 2009

TEKST VAN RUTH LOOS

The Many Things Show, 2008

INTERVIEW BY ERIK SPINOY

Ask me again in twenty years, 2009


ESSAY BY ERIK SPINOY

Alien in Wonderland, 2009





MOVING IMAGES