'In a culture that tends to privilege the visual over other senses, whilst insidiously championing watching over seeing, it is common for the eye to be allowed to skip lightly across the surface of things, content to quickly pick-up linguistic or associative clues from which to form a succession of sufficient meanings. In adaptive evolution this ability to quickly assess and judge situations of threat or opportunity is a cognitive triumph. The casualty of this tendency toward high-speed looking is the delight to be found in sustained, questioning scrutiny.
Using a palette that belongs very much to the high-speed contemporary high street, Van San is nonetheless able to delay the transmission of superficial meaning for long enough, and with enough verve, to allow the viewer to look afresh at the works before them, and to find within these works new networks of meaning that privilege the eye but work in concert with the mind.
Van San’s sculptures, made specifically for LIDO’s gallery space and for the beach front outside, do not toy with linguistic or pictorial systems, but their heightened colour and catholic materiality serve to delay the work from quietly retiring to the territory of pure form. However, with time, it is form that emerges as the primary force in these sculptures. Allowing the works to resolve themselves through the process of their own making, and at all times keeping the tendency toward decentred chaos at bay, Van San arranges coloured forms in space that attain a harmonic, if temporary, order – an order that suppresses its constituent materiality’s potential to upstage the whole.
She achieves a formal sophistication in her work without recourse to dry or well rehearsed technique. Instead, by sailing close to the wind in her embrace of the language and material of the everyday, she is able to transform the familiar, revealing a space of visual delight and complexity that exists beneath the semiotically vociferous surface.'
Dan Howard-Birt, October, 2011
‘In een cultuur die neigt naar een overwaardering van het visuele ten opzichte van de andere zintuigen en daarbij eerder de vluchtige blik aanmoedigt dan het langzame kijken, is het normaal dat het oog het recht krijgt lichtvoetig over het oppervlak van de dingen te surfen, tevreden met snel opgepikte talige of associatieve aanknopingspunten waarmee een sliert bevredigende betekenissen gevormd kan worden. In de evolutie van het dierenrijk was dit vermogen om snel gevaar en mogelijkheden in te schatten niet minder dan een cognitieve triomf. Bij het ontwikkelen van dit steeds snellere kijken is echter iets teloorgegaan: de verrukking die gepaard gaat met een langdurige, bevragende en onderzoekende blik.
Met veel panache gebruikmakend van het palet van een supersnelle, hedendaagse, stedelijke omgeving lukt het Van San het projecteren van oppervlakkige betekenissen voldoende te vertragen om de toeschouwer de kans te geven met frisse blik naar de kunstwerken te kijken en daar nieuwe betekenisnetwerken te ontdekken die nauw samenhangen met de visuele ervaring, maar de geest niet ongemoeid laten.
De sculpturen die Van San specifiek creëerde voor de tentoonstellingsruimte van het LIDO en het strand van St. Leonards-on-Sea, spelen niet met talige of iconografische systemen, maar de intense kleuren en de katholieke plasticiteit beletten dat het werk zich terugtrekt in het rijk van de zuivere vorm. Uiteindelijk is het echter toch een totale, geordende vorm die zich laat gelden als de primaire kracht in deze sculpturen. Terwijl ze het werk de kans geeft pas definitief gestalte te krijgen als gevolg van het maakproces, en tegelijk blijft streven naar gedecentreerde chaos, schikt Van San haar gekleurde vormen immers zodanig in de ruimte dat ze een harmonische, zij het tijdelijke orde verkrijgen – een orde die de materiële bestanddelen belet het podium alleen voor zichzelf op te eisen.
Van San bereikt in haar werk telkens weer een vormelijke verfijning zonder terug te grijpen naar een goed geoefende, nietszeggende techniek. In plaats daarvan omarmt ze de taal en de materialen van het alledaagse leven, scherp aan de wind zeilend, en slaagt ze erin het vertrouwde te transformeren en de ruimte van visuele verrukking en complexiteit bloot te leggen die schuilgaat onder het semiotisch babbelzieke, klotsende oppervlak.’
Dan Howard-Birt, oktober, 2011
'Tamara Van Sans fluokleurige sculpturen contrasteren op een indrukwekkende manier met de aardevormige 'objecten' van Rein Dufait, maar vullen elkaar in die confrontatie juist ook weer aan.'
Inge Braeckman, in <H>art #92, februari 2012
'Wat specifiek de tentoonstelling betreft die hier nu loopt: oorspronkelijk waren dat twee solo's, van Damien De Lepeleire en Bart De Clercq, met daarnaast een ‘interpunctie' van Tamara Van San. Met instemming van de kunstenaars is dat organisch geëvolueerd naar een triotentoonstelling. Dat is echter geen must: de op een na volgende expo is een solo van Johan De Wilde. Alles heeft te maken met wat op dat moment gunstig is voor de kunstenaar(s) die je toont.'
Tatjana Pieters, <H>art, januari 2012
Wie op zoek is naar klassieke sculpturen, is bij Tamara Van San niet aan het juiste adres, maar wie bereid is mee te stappen in beelden die tegelijk authenticiteit en autoriteit inhouden, mag gerust zijn: dit worden klassiekers. Ze staan meteen op je netvlies gebrand, intrigeren, laten je niet meer los, werken 'verslavend'. Het beeldend werk van Tamara Van San is, door zijn uitgesproken karakter, misschien wel van die aard dat je voor of tegen bent, maar het laat je hoe dan ook niet onberoerd.
Gustaaf Van der Biest, januari 2012
'De 'interpuncties' die Tamara Van San met haar sculpturen in deze tentoonstelling heeft gemaakt, gaan perfect en feilloos samen met de werken van De Lepeleire en De Clercq. Op een subtiele manier zien we hoe bijvoorbeeld haar fluogele 'Baobab Sky' zich in de hoogte geplooid heeft naar de architecturale ruimte, of hoe de 'Mandorla' als ultieme sculptuur samengaat met de andere werken. Van San toont in deze hele tentoonstelling zeer subtiele 'sporen', die ons aan de hand van ogenschijnlijk eenvoudige bewegingen op een hedendaagse manier bewust maken van de essentie van een sculptuur, en dus van de vorm.'
Inge Braeckman, in <H>art #89, januari 2012
Verder in de galerie laat ik me ondermeer bekoren door haar 'Instant sun', haar draadsculptuur 'Mandorla' en het ontzaglijk eenvoudig 'bewerkte' objet trouvé 'Sweet Perfection' (om alle minimalisten en Duchamp stikjaloers te maken).
Gustaaf Van der Biest, december 2011
'De kunstenares is nu niet aanwezig, maar ik voel haar nabijheid en haar werkzaamheid. Hans Theys noemt haar werk in de informatiemap komisch, duister, lichtvoetig en sexy. Wat zijn sommige kunstbeschouwers toch fantasievol… Maar zijn kenschets is wel raak.'
Remco Ekkers, Poëziekrant, juli - augustus 2011
'Om twee uitersten te nemen: het haast etherische teken- en schilderwerk van Céline Butaye en de felkleurige installaties en sculpturen van Tamara Van San: waarom brengen jullie dat samen? Depla: "Ik vind net dat hun werk enorm dicht bij elkaar ligt. Omdat Tamara's keuze van materiaal net zo 'arm' en broos is als het werk van Butaye. Van San werkt bijvoorbeeld met ballonnen. Het tactiele wordt gestold, maar is evengoed doorprikbaar. Het is een hele nieuwe benadering van het begrip 'beeld'. Haar kleuren vind je ook terug in de schilderijen van Butaye. Misschien kijkt u wel te analytisch en moet u meer op uw emoties afgaan. Een werk kan ook mooi zijn zonder veel duiding."'
Marc Ruyters, <H>art #81, mei 2011
'Zo gaat het voort: door de gang, de witte kamer, de groene kamer en de industriële koelkelder, die ooit heeft gediend om fruit op te slaan. Licht ontregeld werk van Piet Pollet, Karl Mechnig en Carole Vanderlinden wisselen af met ondeugende sculpturen van Tamara Van San als contrapunten.'
Eric Rinckhout, De Morgen, 21 mei 2011
'Als contrapunt zijn er ook de 'hangende sculpturen' van Tamara Van San, een kunstenares die gespecialiseerd is in een onconventionele vormentaal die je op het verkeerde been zet.'
Geert Van Der Speeten, De Standaard, 29 april 2011
'Onder de titel 'Beautiful Boys' toont de Belgische Tamara Van San sculpturen in Kunstencentrum België in Hasselt. Met kleurrijke en grillige vormen speelt ze een spel van chaos en orde.'
Het Belang Van Limburg, 30 maart 2011
'Ik zag in het S.M.A.K. dat natuur en cultuur meer met elkaar te maken hebben dan gewoonlijk wordt aangenomen en dan denk ik niet alleen aan Marcel Broodthaers' eierschelpen en Panamarenko's Hofkes maar ook aan de nooit geziene voorwerpen van Tamara Van San.'
Erik de Smedt, 13 augustus 2010
‘Met elkaar dialogeren in de ruimte doen ook Ann Veronica Janssens, Bernd Lohaus en Didier Vermeiren. De grote belofte Tamara Van San schiet er als een dolfijn tussendoor. Zij gaat om met kleur en plastiek als waren het natuurverschijnselen in plaats van vruchten van hard labeur.’
Jan Braet, in Knack, juli 2010
‘Xanadu! is in feite niet één tentoonstelling, maar een serie minitentoonstellingen van enkele centrale kunstenaars, geflankeerd door werk van ‘randfiguren’ (André, Naumann, Judd!) en door nieuw, mooi geïntegreerd werk van Tamara Van San. Sommige opstellingen – zoals de ‘Wirtschaftswerte’ en ander werk van Beuys – zijn min of meer voorspelbaar. Andere combinaties, zoals Panamarenko met Broodthaers, Nauman en Van San, zijn geslaagd te noemen.’
Marc Holthof, in Hart #69, juli 2010
‘Frivoliteit en kleur zijn de kernwoorden van deze tentoonstelling die de zintuigen wil bespelen. Uiteraard neemt het zicht daar een cruciale rol in, met een voorkeur voor felgekleurde werken zoals de tekeningen van Panagiotis Balomenos of de speelse sculpturen van Tamara Van San. Van San toont hier een vijftal werken waarin een ongebruikelijke materiaalkeuze wordt gecombineerd met een fris kleurenpalet. Haar felroze ‘Run Rabbit Run’-sculptuur hangt tegen de muur in de slaapkamer alsof het een achteloos weggeworpen stuk lingerie is dat tegen de wand is blijven plakken. Maar ook de andere zintuigen worden in de tentoonstelling geprikkeld.’
Sam Steverynck, in Hart #69, juli 2010
‘Zoals elke taal bestaat uit betekenisloze klanken die pas een betekenis krijgen door hun schikking en gebruik, bouwt Tamara Van San aan een talloze verzen tellend heldendicht, draaiend, trekkend en duwend aan vormen die tot ons spreken zonder woorden, maar zich vol van gedachten verder zingen in de onbewaakte kamers van ons bestaan.’
Hans Theys, catalogus XANADU, S.M.A.K., juli 2010
‘Double regard sur la collection du S.M.A.K.
Et ce de manière à constituer des regroupements plus complets et plus cohérents notamment d’œuvres de Walter Swennen et de Panamarenko. Avec quelques œuvres récentes ou dispositifs revus, tels l’installation (2010) de quatre films de David Claerbout dont il n’est plus nécessaire de souligner la qualité du travail, les dessins (2010) et encres (2009/10) de Johan De Wilde et de Damien De Lepeleire, ainsi que les étranges et attirants objets sculptures-peintures de la jeune (1982) Tamara Van San, les œuvres réunies balisent l’histoire de l’art des années soixante à aujourd’hui telle qu’elle a pu se constituer à travers la création et quelques expositions en Belgique. Le tout repose donc sur un choix qui n’a pour intention que de mettre en valeur à la fois des œuvres spécifiques et des démarches singulières.’
Claude Lorent, in La Libre Belgique, juli 2010
‘De tentoonstelling is niet louter historisch, ze heeft ook oog voor wat er vandaag in de kunst gebeurt. Zo hangen er van Dirk Braeckman niet alleen oudere fotowerken uit de museumcollectie, maar ook zijn eerste (en erg mooie) digitale foto, waarop een landschap te zien is. Peter Buggenhout toont een van zijn weerbarstige stofsculpturen. En de jongste kunstenaar is Tamara Van San (jaargang 1982), die enkele kleurrijke en gevoelige sculpturen meebracht.’
Jan Van Hove, in De Standaard, juli 2010
‘Vanuit een enorme gedrevenheid en een intense samenwerking met kunstenaars, intimi van het SMAK, maar ook mede dankzij de jeugdige, frisse kijk van Tamara VAN SAN (waarvan ook enkele werken in deze tentoonstelling) is hij erin geslaagd een consistente, doch ‘ingehouden’ tentoonstelling te bouwen...
U kunt nu meteen de linkerkant bezoeken met de grote zaal van PANAMARENKO in confrontatie met Marcel BROODTHAERS en Joseph BEUYS, waar ook Tamara VAN SAN voor enkele kleurrijke, vormelijk nieuwe toetsen zorgt en Bruce NAUMAN met zijn hangende sculptuur ‘Untitled (Four Small Animals)’, het lievelingswerk van Panamarenko in de collectie van het SMAK, zorgt voor een ‘ondraaglijke lichtheid’ tegenover de veelheid aan samenlevende objecten op de grote, lage sokkel.
Gustaaf Van der Biest, Artspotter, 13 juli 2010
‘De sculpturen van Tamara Van San zijn ‘samenklonteringen’. Ze bestaan nu eens uit talloze gelijksoortige, dan weer uit heel diverse dingen, materialen, texturen. Ze zijn nooit gedacht vanuit een ‘centrum’, een plan of een idee dat een orde oplegt, maar nemen in het creatieproces zelf bepaalde vormen aan.’
Frank Maes, The Wandering Tuba Method, S.M.A.K, maart 2010
‘In het essay ‘Alien in Wonderland’ wordt het werk van Tamara Van San verklaard vanuit een tekst van Kandinsky uit 1912: ‘Concerning the Spiritual in Art’, waar o.a. in wordt gezegd dat de andere kunsten hun voorbeeld vinden in de muziek, de minst rationele van de kunsten. De menselijke ziel wordt bespeeld als een piano: “Colour is the keyboard, the eyes are the hammers, the soul is the piano with many strings. The artist is the hand that plays, touching one key or another, to cause vibrations in the soul.” Hoewel Spinoy zijn kanttekeningen bij deze tekst zet (geschreven in een ander tijdperk met andere verwachtingen) gelooft hij wel dat hiermee het ‘poëtische’ in het werk van Van San kan worden geduid: “In short, Tamara Van San’s work can be called ‘poetic’ in the sense that it, too, speaks to the spirit – that it is deeply moving without being in the least sentimental”. Het tweegesprek en de afbeeldingen van haar werk portretteren Van San verder als een eigenzinnig en opvallend kunstenaar.’
Edwin Fagel, de Resencent, 23 maart 2010
‘Ronald Ophuis, die op het kleine doek Civilian, Iraq, 2007 (2009) een man portretteert. Zijn gezicht bestaat uit dikke lagen grauwrode verf. Het bloed dat over zijn gelaat gutst maakt hem een ultiem slachtoffer, geen monster of spook. Hoe dat werk samengaat met bijvoorbeeld de amorfe objecten van Tamara van San is eigenlijk een raadsel.’
Machteld Leij, in Metropolis M, 2010
‘Van San’s sculpturen leiden een eigen leven. Ze roepen verwondering op door de keuze van ongebruikelijke materialen, vreemde vormen en fluo kleuren… Ook de relatie tussen de sculpturen en de ruimte is belangrijk…’
Indra Devriendt, <H>ART #58, november 2009
‘Beide werken bezitten een architecturale dimensie doordat ze de ruimte van de tuin en de interne ruimte van de serre thematiseren. Door hun nerveuze dimensie en de ‘visual whirlpool’ eisen ze aandacht op en activeren ze de waarneming… De wereld van Van San is alleen op het eerste gezicht probleemloos en vreugdevol…’
Wim Van Mulders, 2009
‘De moestuin van het kasteel van Beerlegem is veruit de mooiste plek van deze biënnale. De jonge kunstenares Tamara Van San heeft er werken aan toegevoegd die de beleving niet bederven. Haar trossculpturen, een cluster van vormen die vervaardigd zijn van polyurethaanschuim, hebben een speelse lichtheid die past bij de wulpse princessenbonen en zwellende pompoenen.’
Eric Bracke, De Morgen, 2009
‘Het verhaal dat Van San aan de hand van haar voorwerpen wil vertellen begint door de veelheid langzamerhand een indrukwekkende omvang te krijgen. Dit Afrikaanse avontuur voegt daar een belangrijk hoofdstuk aan toe. Ze bouwt zo aan een oeuvre dat in al zijn vormelijke abstractie uitnodigt om er steeds weer naar terug te keren en het opnieuw te bekijken. Steeds weer nieuwe samenhangen en verschillen te ontdekken, in vorm, textuur en kleur.’
Edith Doove, 2009
‘Tamara Van San’s werk blijft zijn esthetische eigenheid en weerbarstigheid behouden… Eerder al maakte ze werken met TL-buizen én met de hoezen waarin die buizen verpakt worden, met polyurethaan, met afgedankte voetballen, oude sokken en ander ‘arm’ materiaal. Daar maakt ze prachtige vormen mee, vaak geschilderd of gespoten in fluo- of in snoepkleurtjes, al wil ze op dat kleurgebruik niet op vastgepind worden. Het gaat om het woekerende, virusachtige, schuimende, uitdijende, broedende, kronkelende en/of zwermende van de nieuwe beelden. Die lijken soms vrolijk, soms wat dreigend, ja haast koortsig: het zijn beelden met een hoek af.’
Marc Ruyters, 2009
‘Ongehoorde vormen… Frapperende kleuren. Het werk van Tamara Van San spreekt. Het vraagt niet om een uitleg. Het is wat het is: vorm, kleur, materiaal in relatie met de ruimte & de wereld. De vorm staat op zich, maar het werk behoort tot een groter geheel, een wereld, het heelal rondom. De kracht en de inhoud van het werk ligt zowel in een uitgekiende, schijnbaar gammele vorm als in het zinderende gevoel dat de dingen zijn zoals ze moeten zijn.’
Sophie Machtelinckx, 2009
"This year you’ll find the work of Flemish artist Tamara Van San, who exhibited earlier this year with Koen Vanmechelen in Turnhout, and is currently showing in Bornem with Wim Delvoye. Her speciality is the juxtaposition of small and large, hard and soft, comforting and edgy to create 'beacons' that are playful and almost organic."
Alan Hope, 2009
‘Die Schüchternen unter uns bleiben vielleicht nur ehrfürchtig davor stehen, mit offenem Mund die schönen Farben bewundernd — wie vor einem Süßigkeitenladen. Aber auch dann ist es nur eine Frage der Zeit, bis man sich dabei ertappt, wie man die Dinge zuerst mit den Augen wieder auszieht und dann beginnt die Farbe von einem bunten Penis aus Watte und Damenstrümpfen nuckeln zu wollen, ohne, dass dich jemand davor gewarnt hätte… Eine Frechheit ist das. Jetzt bist du das Schwein und die Dinge stehen in ihrer Unschuldigkeit vor dir und sind nach wie vor bunt.’
Maria Hofer, 2009
‘Misschien zijn de werken van Van San net daarom wel oerobjecten, omdat elk werk een hele wereld aan bestaande of reeds verbeelde objecten weet te evoceren… De vormen van Van San zijn er niet om te herkennen, ze zijn er om te raken. Ze zijn er niet om te kennen, maar om te ervaren. Ervaren niet van begrijpen maar van leven. Visceraal zijn ze, haar objecten, met uitermate veel vorm – wat echter niet wil zeggen dat ze in al hun eigenheid vormvast zouden zijn.’
Ruth Loos, 2009
‘Les joyeux débordements de l’enfance caractérisent le travail de Tamara Van San (1982). Ses sculptures aux couleurs flashy, aux formes ludiques et boursouflées semblent affectées par d’étranges phénomènes de décomposition et de recompostion. Les trous du ballon orange ne le dégonflent pas, ils donnent naissance à des excroissances ver fluo; la fente d’une balle jaune semble produire d’étranges baies violettes. Une oeuvre inquiétante et jubilatoire qui convoque les formes organiques, la sensualité et la poésie.’
Colette Dubois, 2009
‘Tamara Van Sans beelden geven nooit de indruk definitief of “totaal” te zijn. Ze lijken altijd op het punt te staan te gaan groeien en bewegen, krimpen of zwellen, een aanhangsel te zullen verliezen of er juist een puist bij te krijgen… De erupties van vormen, kleuren, materialen en texturen in de kunst van Tamara Van San situeren zich als een buitengewoon krachtig en radicaal alternatief. De creatie van nieuwe vormen is nooit onschuldig.’
Frank Maes, 2009
‘Tamara Van San is nog maar kort geleden op de artistieke scène verschenen, maar nu al geldt haar naam als een geheimtip. Het moet dan wel zijn dat haar werk een zo grote aansprekingskracht heeft dat het – ook voor de door geen kadrering of context gestuurde toeschouwer – min of meer ‘van zichzelf spreekt’… Misschien stoten we hier wel op wat het werk van Tamara Van San poëtisch maakt: de verontrustende confrontatie met wat de psychoanalyticus en filosoof Slavoj Zizek de life-substance noemt, de stomme levenskracht die schuilgaat achter het gladde oppervlak van een vertrouwde en geruststellende ‘realiteit’… Deze unsettling kwaliteiten maken het domein van Tamara Van San misschien wel tot een Wonderland, zoals Ruth Loos opmerkte, maar dat Wonderland is beslist geen pretpark.’
Erik Spinoy, 2009
‘De tentoonstelling is prachtig. In tegenstelling met de even overdonderende solotentoonstelling in het Rhok in mei van dit jaar, heeft de kunstenaar er deze keer niet voor geopteerd de hele ruimte te voorzien van accenten en contrapunten, maar binnen een strakke presentatie de rijkdom van haar werk tot bloei te laten komen.’
Hans Theys, Hart, 2009
‘In dit landschap wordt elke toeschouwer teruggeworpen op zijn eigen zelf, om de verantwoordelijkheid te nemen zich te positioneren binnen dit landschap zonder functie: wat is feit en wat is fictie? (…) “Houdt de hand aan uzelf,” dat is wat het werk van Van San van haar toeschouwer vraagt.’
Freek Lomme, 2009
‘Ruth Loos écrit que Tamara Van San “chorégraphie grandes et petites choses, dresse des environnements poétiques”. Elle n’a pas tort. L’artiste que voici brosse sa propre interprétation d’une Alice au pays de merveilles insolites.’
Roger Pierre Turine, 2009
‘Het werk laat zich natuurlijk moeilijk in woorden omschrijven, omdat het in eerste instantie het best functioneert in een lijfelijke confrontatie/situatie met de toeschouwer.’
Leon Vranken, augustus 2008
‘Op uitnodiging van de kunstenaar Tomas Boy maakte Tamara Van San een wondermooie, krachtige, radicale tentoonstelling in de bijzondere tentoonstellingsruimte van het Rhok in Brussel. Hier maken we kennis met de échte poëzie, zoals die wordt opgevat door kunstenaars als Panamarenko en Tarkovski: een irreguliere samenstelling van ongehoorde, onbegrepen vormen, kleuren, materialen, texturen, rasters, ritmes en andere onzichtbare zaken die samen een ervaring oproepen die de ongehoorde gang van de grote werkelijkheid op een ontroerende en beklijvende manier in herinnering brengt…’
Hans Theys, Hart, 2008
‘De installaties van Tamara Van San palmen steeds (een deel van) de ruimte in. De éne keer blijft haar werk zeer efemeer en tijdelijk functioneren in een gegeven ruimte, de andere keer heeft het grootse sculpturale ambities. Ze geeft bepaalde objecten nieuwe betekenissen, of schept herkenbare objecten aan de hand van verrassend materiaal. De situaties die zo ontstaan, worden nooit abstracte belevingen… Zo creëert ze een heel eigenwijze verhouding met de toeschouwer, de ruimte en de alledaagsheid van het leven.’
Tanguy Eeckhout, 2008
Baobab Prop and other sculptures at
A Whitsun Wedding, Galerie EL, Welle, 2012
Baobab Sky
at Galerie Tatjana Pieters, Ghent, 2011-2012
Galerie Tatjana Pieters, Ghent, 2011-2012
'Over de lach', Lokaal 01, Breda, 2011
Ceramic Orion, 2011
Lido, St. Leonards on Sea, October 2011
Photograph: Nigel Green
Lido, St. Leonards on Sea, October 2011
Lido, St. Leonards on Sea, October 2011
La part des anges
Villa De Olmen, 2011
Ketchup Overdrive
Watou, 2011
Orange Centerfold
Watou, 2011
Strategic Super Sex
'Beautiful Boys', Kunstencentrum België, Hasselt, 2011
Foto: Ronny Wertelaers
BOOKS 
